Jozef de Witte Ridder doet het weer. Het zwaard opnemen ter verdediging van hetgeen niet te verdedigen valt (de Hema wordt door hem aangeklaagd wegens het ontslag van een provocatieve moslima met hoofddoek).
"Het is merkwaardig, de massale afkeer van de hoofddoek en de islam in het algemeen", zegt Jozef De Witte in de kwaliteitskrant De Morgen.
Wat deze brave man, chef van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding (CGKR), niet lijkt te beseffen is dat het gewone volk intuïtief aanvoelt dat het met deze ideologie (de islam) niet goed zit, dat deze pseudo-religie ons om tal van redenen mateloos begint te storen. Dat het opgelegde respect voor verscheidenheid (lees: de islamitische cultuur) een parfum is dat in toenemende mate ruikt naar rotte vis.
Vooreerst het geval Hema: elke ondernemer moet in alle vrijheid zelf kunnen uitmaken op welke wijze het personeel zich dient te presenteren aan de klant. Daar heeft overheid noch kerk (moskee) iets mee te maken. Dit is louter een vestimentaire kwestie (corporate identity) en heeft niets vandoen met vrijheid van godsdienst of discriminatie van minderheden. In die optiek dient de rechter de klacht van het Centrum te beoordelen.
Trouwens, als de islam de hoofddoek als dresscode opdringt, dan mag een bedrijf/de overheid dat negeren. In een liberale democratie hoort een religie immers haar plaats te kennen, en die ligt in de privé-sfeer.
Maar er is hier veel meer aan de hand dan een "vestimentair dispuut", iets wat De Witte en de apologeten van de islam trachten onder te sneeuwen met valse argumenten alszou het hoofddoekje een religieuze verplichting zijn (en vermits wij godsdienstvrijheid huldigen moet het hoofddoekje dus overal en altijd worden geaccepteerd).
Wat wij al jaren overal in het Westen constateren is dat de islam mondjesmaat zijn eigen regels en geboden aan de autochtone meerderheid (niet-moslims) aan het opdringen is. Er zit overduidelijk een bewuste strategie achter, wij noemen het "creeping sharia".
Men tracht de islamitische geplogenheden (de scheuten waaraan de sharia-boom ontspruit) geniepig in onze scholen, bedrijven en instellingen in te planten: halal-voeding in schoolrefters (al dan niet met medeweten van niet-moslims); genderscheiding in het zwembad (en straks in de klas en op de bus); wasbakken om voeten te reinigen en aparte gebedsruimten in scholen en openbare plaatsen; hoofddoekjes in de publieke ruimte; verbod op alcoholische dranken of varkensvlees op events waar moslims aanwezig zijn en dies meer. Veel onverbloemd misprijzen jegens de autochtone bevolking, alsook discriminatie en vrouwenhaat, maar hier hoor je Jozef De Witte Ridder niet over. "Het is hun cultuur, wij moeten dat accepteren"...
Het opdringen van de sharia aan een seculiere maatschappij begint altijd heel onschuldig, daarbij misbruik makend van onze tolerante wetgeving en de stuitende naïviteit van Westerse overheden en media.
Het begint altijd met het "in beeld schuiven" van de hoofddoekjes, heel onschuldig, en altijd omdat het de vrije keuze zou zijn van de vrome vrouwen zelf. Maar dat is schone schijn.
Neem het geval Joyce en de Hema. Een klassieke modus operandi om hoofddoekjes te pushen. Deze jongedame meldt zich aan bij Hema, zonder hoofddoek uiteraard. En als ze dan is ingewerkt, wil ze plots een hoofddoek dragen, met de gebruikelijke verantwoording (het maakt deel uit van mijn identiteit, mijn god vraagt mij erom...).
Achter de schermen worden deze jonge vrouwen aangestuurd door moslims (of staan ze onder enorme sociale druk), die precedenten willen scheppen om geleidelijk aan het pad te effenen voor hoofddoekjes en andere ongewenste regels.
Waarom hechten islamieten zoveel waarde aan die hoofddoeken, waarom gaan ze door al die heisa, zoals nu in het geval van de Hema?
De hoofddoek is het meest sprekende symbool, zeg maar dé strijdbanier van de sharia (islamitische rechtstaat). Hoofddoekjes zijn de swastika's van de islam. En die islam is een (politieke) ideologie met als voornaamste doelstelling andere religies en culturen uit te schakelen en niet-moslims te overheersen (dhimmitude).
Kijk even naar het Midden-Oosten: sinds de Moslim Broederschap de macht in handen heeft in Tunesië, Lybië en Egypte, is het hoofddoekje verplicht voor elke moslima. Geen vrije keuze meer, er is geen vrijheid in de islam. De boodschap: de islam heerst hier, kleedt u conform de sharia.
Hoe werkt het in onze "concentratie-wijken"? Na de introductie en de algemene acceptatie in het dagelijkse straatbeeld, volgt de tweede faze: vrouwen, zowel moslima's als niet-moslims, worden met geweld bedreigd als ze zich "on-islamitisch" durven te kleden.
Waar denkt u dat die epidemie van verkrachtingen van blanke vrouwen (door moslims) vandaan komt? Dit kwaadaardig fenomeen heeft zich verspreid over het hele Westen, in het zog van de islamitische kolonisatie.
In zowat alle Europese steden lopen er jonge islamieten rond die als zedenpolitie optreden. Die niet alleen homo's in mekaar rammen, maar vrouwen overwaken en attent maken op hun kleding. Politie en politiek staan erbij en kijken weg. "Ach, het is hun cultuur"...
Hier een recent verslag uit Londen, Europese grootstad in de eenentwintigste eeuw (zie artikel).
Het begint steeds met het terroriseren van homo's en het inperken van de vrijheid van vrouwen. Vervolgens neemt de arrogantie toe en ondergaan we gewelddadige "intifada's", kijk naar recente gebeurtenissen in Parijs, Malmö, Brussel en andere Europese steden.
De volgende stap is het toegeven aan de blinde agressie (Chamberlain-syndroom) en tenslotte totale onderwerping aan de barbarij (dhimmitude), met toestanden zoals we die nu meemaken in het Midden-Oosten en sommige delen van noordelijk Afrika (Soedan, Nigeria, Somalië, Gaza...).
De apologeten van de islam, met Jozef De Witte Ridder op kop, zullen dan uiteraard zeggen: "Wir haben es nicht gewusst".
(Hier vertelt een moslima ongezouten haar mening over hoofddoeken: artikel)
_





