De Chinezen zijn begonnen aan 'het jaar van de kat'. Het Westen daarentegen zit tot over de oren in 'het tijdperk van... de lemming'.
Typerend voor zulk tijdperk is de pruttige prietpraat uit de mond van ruggengraatloze politiékers, afgewogen woorden van lafheid, naïviteit, infantiliteit, "verpruiming" en ... dhimmitude.
Twee concrete voorbeelden uit de gebeurtenissen van de afgelopen week.
Eerstens de "München-speech" van David Cameron, waarin de premier van het United Kingdom blozend stelt dat ... "de multi-cultuur kennelijk heeft gefaald" en dat het Westen zich nu moet wapenen tegen een nieuwe vijand die als "islamist extremism" moet worden omschreven.
Met het principe van multi-cultuur is eigenlijk weinig mis, ware het niet dat multi-cultuur al decennia lang een schaapsvacht is waarachter zich een "grijze wolf" verschuilt.
En is dat niet precies wat er zich in Groot-Brittanië en bij uitbreiding in heel het Westen afspeelt? Multi-cultuur als een sluw aangelegd rookgordijn waarachter een georchestreerde islamisering met koloniale proporties plaatsgrijpt.
Wat Cameron dus had moeten zeggen is dat de samenlevingsproblemen niet wortelen in etnische onverdraagzaamheid (racisme) maar in religieuze imcompatibiliteit.
Anders gezegd: dat "de islam" niet spoort met het veelkleurig gedachtegoed van een beschaafde wereld en dat we daar onverbiddelijk de nodige conclusies uit moeten trekken.
Wat Cameron ook had moeten zeggen in zijn "München-speech" is dat de vijand niet "islamist extremism", maar puur en simpel "de islam" is. Het vergt tegenwoordig moed om een kameel een kameel te noemen, en daar zijn de links-liberale politici nog steeds niet aan toe, hoewel het water ons aan de lippen staat.
Tweede voorbeeld zijn de uitlatingen van Westerse politici en hun knechten (met de denktank Clingendael op kop en de Belgische minister van Buitenlanse Zaken Vanackere in het zog) alszou de Muslim Brotherhood in Egypte "gematigder zijn geworden" en dus best een gesprekspartner mag zijn bij de vorming van een post-Mubarak regering.
Dwaas, infantiel, los van elke realiteit. Ingegeven door de houding die het moslimbroederschap momenteel aanneemt in de opstand tegen Mubarak. Blind voor het feit dat die terughoudendheid alleen een tactische opstelling is.
Toen Ayatollah Khomeini op het punt stond uit ballingschap vanuit Parijs terug te keren naar Teheran, zei hij geen intentie te hebben zich met politiek in te laten. Een belofte die hij brak vanaf het ogenblik dat hij voet zette op Perzische tarmac. Het vervolg kennen we, maar wordt door de lemmingen in het Westen niet ter harte genomen: de socialisten en liberalen die in al hun diversiteit gestalte gaven aan de Iraanse revolutie, werden direct na de machtsovername opgehangen of een kopje kleiner gemaakt. Vanackere, bent u nog bij de les?
De politiek correcte journalisten die vanuit hun hotel in Caïro de Egypte-opstand verslaan (hotel- en bordeljournalistiek), hebben er allemaal mond en pen van vol dat het revolterend volk een prachtige diversiteit laat zien uit alle lagen van de bevolking, waarmee ze willen aangeven dat dit geen "islamitische opstand" zou zijn, maar een sociaal-politieke revolte van het volk.
Natuurlijk. De Muslim Brotherhood laat anderen de kastanjes uit het vuur halen. Omdat dat beter bekt voor de internationale beeldvorming. De islamisten zijn tegenwoordig meesters in het bespelen van de publieke opinie (in het Westen), getuige het feit dat ze erin geslaagd zijn Israël in enkele maanden tijd neer te zetten als een racistische, fascistische apartheidsstaat.
Draai uzelf dus geen rad voor de ogen. De Muslim Brotherhood speelt het tactisch heel vernuftig, en presenteert zich tegenwoordig als heel gematigd, maar achter die façade gaat de meest gore islamitische barbarij schuil. Een ideologische smeerlapperij die wij in het Westen kunnen missen als acuut speen.
Eén der weinige leiders in Eurabia die het probleem onderkent en juist inschat is de alom verguisde Italiaanse premier.
Silvio Berlusconi heeft afgelopen vrijdag de Egyptische president Moebarak geprezen, zeggende: ‘Ik hoop dat er in Egypte een transitie kan zijn naar een democratischer systeem, zonder een breuk met president Moebarak, die in het Westen en vooral de VS beschouwd wordt als een zeer wijs man. Ik hoop op continuïteit in het bestuur'.
De bejaarde "don Juan" roeit voor de zoveelste keer tegen de stroom lemmingen in, en weer heeft "il cavaliere" overschot van gelijk.
In een door de islam verkankerd land zijn vrije verkiezingen ongewenst, tenzij partijen met islamitische ambities de deelname wordt ontzegd.
Het alternatief, waar de Muslim Brotherhood voor staat, is de diepe afgrond, de duisternis, en beken - wat zeg ik - rivieren van bloed...
Forza Silvio, FORZA MUBARAK !
Wat Cameron ook had moeten zeggen in zijn "München-speech" is dat de vijand niet "islamist extremism", maar puur en simpel "de islam" is. Het vergt tegenwoordig moed om een kameel een kameel te noemen, en daar zijn de links-liberale politici nog steeds niet aan toe, hoewel het water ons aan de lippen staat.
Tweede voorbeeld zijn de uitlatingen van Westerse politici en hun knechten (met de denktank Clingendael op kop en de Belgische minister van Buitenlanse Zaken Vanackere in het zog) alszou de Muslim Brotherhood in Egypte "gematigder zijn geworden" en dus best een gesprekspartner mag zijn bij de vorming van een post-Mubarak regering.
Dwaas, infantiel, los van elke realiteit. Ingegeven door de houding die het moslimbroederschap momenteel aanneemt in de opstand tegen Mubarak. Blind voor het feit dat die terughoudendheid alleen een tactische opstelling is.
Toen Ayatollah Khomeini op het punt stond uit ballingschap vanuit Parijs terug te keren naar Teheran, zei hij geen intentie te hebben zich met politiek in te laten. Een belofte die hij brak vanaf het ogenblik dat hij voet zette op Perzische tarmac. Het vervolg kennen we, maar wordt door de lemmingen in het Westen niet ter harte genomen: de socialisten en liberalen die in al hun diversiteit gestalte gaven aan de Iraanse revolutie, werden direct na de machtsovername opgehangen of een kopje kleiner gemaakt. Vanackere, bent u nog bij de les?
De politiek correcte journalisten die vanuit hun hotel in Caïro de Egypte-opstand verslaan (hotel- en bordeljournalistiek), hebben er allemaal mond en pen van vol dat het revolterend volk een prachtige diversiteit laat zien uit alle lagen van de bevolking, waarmee ze willen aangeven dat dit geen "islamitische opstand" zou zijn, maar een sociaal-politieke revolte van het volk.
Natuurlijk. De Muslim Brotherhood laat anderen de kastanjes uit het vuur halen. Omdat dat beter bekt voor de internationale beeldvorming. De islamisten zijn tegenwoordig meesters in het bespelen van de publieke opinie (in het Westen), getuige het feit dat ze erin geslaagd zijn Israël in enkele maanden tijd neer te zetten als een racistische, fascistische apartheidsstaat.
Draai uzelf dus geen rad voor de ogen. De Muslim Brotherhood speelt het tactisch heel vernuftig, en presenteert zich tegenwoordig als heel gematigd, maar achter die façade gaat de meest gore islamitische barbarij schuil. Een ideologische smeerlapperij die wij in het Westen kunnen missen als acuut speen.
Eén der weinige leiders in Eurabia die het probleem onderkent en juist inschat is de alom verguisde Italiaanse premier.
Silvio Berlusconi heeft afgelopen vrijdag de Egyptische president Moebarak geprezen, zeggende: ‘Ik hoop dat er in Egypte een transitie kan zijn naar een democratischer systeem, zonder een breuk met president Moebarak, die in het Westen en vooral de VS beschouwd wordt als een zeer wijs man. Ik hoop op continuïteit in het bestuur'.
De bejaarde "don Juan" roeit voor de zoveelste keer tegen de stroom lemmingen in, en weer heeft "il cavaliere" overschot van gelijk.
In een door de islam verkankerd land zijn vrije verkiezingen ongewenst, tenzij partijen met islamitische ambities de deelname wordt ontzegd.
Het alternatief, waar de Muslim Brotherhood voor staat, is de diepe afgrond, de duisternis, en beken - wat zeg ik - rivieren van bloed...
Forza Silvio, FORZA MUBARAK !
UPDATE PAASMAANDAG 2011
Intussen wordt steeds duidelijker dat de Linkse Kerk nog maar eens de bal heeft misgeslagen met haar goedgelovigheid in de prietpraatjes van islamisten. Intussen wordt steeds duidelijker dat de Moslimbroederschap de heerschappij in Egypte aan het overnemen is en dat andere landen (Tunesië, Algerije, Marokko, Lybië, Syrië, Jemen etcetera etcetera) spoedig zullen volgen. Sommige christenen zijn alvast wakker geschoten, getuige dit artikel: De ware aard van de Moslimbroederschap
Democratie in een islamitisch land? Dat is gelijk geloven dat Pasen ooit op een woensdag valt.
Posts
